04 september 2018

Aaron Lee Tasjan - Karma For Cheap

Aaron Lee Tasjan leek het een jaar of 12 geleden helemaal te gaan maken met zijn band Semi Precious Weapons en was hiernaast een veelgevraagd sessiemuzikant. Toen het niet lukte met zijn band en ook een eerste soloplaat niet al te veel aandacht kreeg, leek de Amerikaanse muzikant echter te zijn veroordeeld tot een plekje net buiten de spotlights. 

Aaron Lee Tasjan vocht echter terug, veranderde zijn koers en leverde twee jaar geleden met Silver Tears een hele knappe en goed ontvangen plaat af. 

Silver Tears klonk als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het was een platenkast die op bijzonder smaakvolle was gevuld met muziek uit de jaren 70. 

Aaron Lee Tasjan toverde op Silver Tears de ene na de andere prachtsong uit de hoge hoed en deed hierbij afwisselend denken aan smaakmakers als Harry Nilsson, Randy Newman, Roy Orbison, Paul McCartney en Jeff Lynne. Hiermee waren we er nog niet, want de muzikant uit Nashville, Tennessee, ging ook nog aan de haal met invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en leverde bovendien zo nu en dan een aangename portie swamp-rock af. 

Silver Tears werd bijna twee jaar geleden terecht overladen met superlatieven en heeft de lat hoog gelegd voor de nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikant. Ook bij beluistering van Karma For Cheap heb ik direct associaties met de omgevallen platenkast uit de jaren 70, maar deze platenkast is vergeleken met de vorige plaat nog wat beter gevuld. 

Het bovenstaande rijtje namen krijgt dit keer gezelschap van onder andere Tom Petty, Lou Reed, David Bowie en John Lennon, maar Aaron Lee Tasjan heeft dit keer ook een wat duidelijker eigen geluid. Karma For Cheap klinkt nog een stuk beter dan de vorige plaat en uiteraard drukt gitarist Aaron Lee Tasjan vooral met zijn gitaren een stevig stempel op zijn nieuwe plaat. 

Ook de rest van de instrumentatie is echter dik in orde. Karma For Cheap staat vol muziek waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden, maar stiekem is er ook heel veel moois verstopt in het gloedvolle geluid op de plaat. Ook in vocaal opzicht is het weer dik in orde. Aaron Lee Tasjan is voorzien van een zeer aansprekend stemgeluid. Het is een stemgeluid dat herinnert aan meerdere groten, maar dat ook een bijzondere eigen kleur heeft en werkelijk alle kanten op kan. 

Met een geweldige instrumentatie en uitstekende zang heb je nog geen goede plaat, want hiervoor heb je op zijn minst goede songs nodig. Karma For Cheap staat vol met hele goede, nee geweldige songs. Aaron Lee Tasjan heeft een aantal instant klassiekers geschreven en het zijn ook nog eens instant klassiekers die nog heel lang beter worden. 

Het zorgt er voor dat de nieuwe plaat van de Amerikaanse muzikant een ultieme feel-good plaat is, maar het is ook een plaat die steeds meer respect en bewondering afdwingt. Iedereen met enige liefde voor muziek uit de jaren 70 zal onmiddellijk vallen voor de geweldige songs van Aaron Lee Tasjan, maar Karma For Cheap is ook een prima startpunt voor het ontdekken van al het moois uit misschien wel het meest waardevolle decennium uit de geschiedenis van de popmuziek. Ik zat de plaat nog maar eens op en wat is het onweerstaanbaar lekker. Wereldplaat. Erwin Zijleman

De muziek van Aaron Lee Tasjan is ook verkrijgbaar via zijn bandcamp pagina: https://altobviously.bandcamp.com/album/karma-for-cheap.



 

03 september 2018

Sophie Hunger - Molecules

De Zwitserse muzikante Sophie Hunger maakt al sinds 2007 platen, maar ik ontdekte haar pas in 2012, toen The Danger Of Light verscheen. 

Dat de muziek van Sophie Hunger me niet eerder was opgevallen is overigens niet zo gek, want de Zwitserse neiging om zich af te zonderen gaat ook zeker op voor Zwitserse popmuziek, die zich slechts in zeer beperkte mate buiten de eigen landsgrenzen beweegt. 

The Danger Of Light was echter zo goed dat verstoppen onmogelijk was. Ik vergeleek de plaat al weer zes jaar geleden met de muziek die Fiona Apple op dat moment uitbracht en een groter compliment kon ik Sophie Hunger destijds echt niet maken. 

The Danger Of Light van Sophie Hunger haalde in 2012 met overtuiging mijn jaarlijstje, waarna ik drie jaar moest wachten op Supermoon, dat op fraaie wijze een evenwicht vond tussen toegankelijke popsongs die het oor strelen en experimentelere popsongs die veel dieper graven. 

Supermoon deed me nauwelijks meer denken aan de muziek van Fiona Apple en ook bij het beluisteren van het deze week verschenen Molecules heb ik geen associaties meer met de inmiddels helaas vrijwel uit beeld verdwenen Amerikaanse muzikante. 

Op Molecules gaat Sophie Hunger verder waar ze drie jaar geleden ophield met Supermoon. De Zwitserse muzikante kiest wederom voor songs die afwisselend als toegankelijk of als experimenteel kunnen worden bestempeld, waardoor haar muziek zich het ene moment makkelijk opdringt en het volgende moment flink tegen de haren instrijkt. Het zijn songs die ook qua tempo flink variëren en zowel loom als springerig kunnen klinken.

Op Supermoon schoof Sophie Hunger op richting een wat voller geluid dat zo nu en dan elektronisch was ingekleurd. Op Molecules speelt elektronica een nog veel grotere rol en zijn andere instrumenten grotendeels naar de achtergrond gedrongen, al duikt nog steeds zo af en toe een folky akoestische gitaar op.

Ik ben lang niet altijd een liefhebber van een voornamelijk elektronisch ingekleurd geluid, maar het geluid op Molecules is zeer aansprekend. De elektronische klankentapijten liggen aan de ene kant lekker in het gehoor, maar prikkelen aan de andere kant ook de fantasie, waardoor de songs van Sophie Hunger niet direct alle geheimen prijs geven.  

Sophie Hunger beschrijft haar muziek, die overigens werd geïnspireerd door haar nieuwe uitvalsbasis Berlijn, zelf als “minimal electronic folk”. Dat kon ik in eerste instantie maar moeilijk rijmen met het volle geluid op de nieuwe plaat van de Zwitserse muzikante, maar toen ik de plaat wat vaker beluisterde begon me op te vallen dat het geluid op de nieuwe plaat van Sophie Hunger minimalistischer is dan ik in eerste instantie had gehoord. Het maakt van Molecules een nog wat knappere plaat.

Ik was op basis van haar vorige twee platen al volledig overtuigd van het talent van Sophie Hunger, maar op Molecules zet ze nog een aantal volgende stappen. Wereldberoemd gaat ze er vast niet mee worden, maar liefhebbers van mooie en avontuurlijke popliedjes die niet bang zijn om zich buiten de gebaande paden te begeven, zullen zeer gecharmeerd zijn van de knappe popliedjes van deze Zwitserse muzikante. En Molecules wordt alleen maar mooier en mooier. Erwin Zijleman