donderdag 15 november 2018

Queen Of The Meadow - A Room To Store Hapiness

Bescheiden meesterwerken vallen momenteel makkelijk tussen wal en schip, maar dit is een plaat om te koesteren
Wat was ik ruim twee jaar geleden onder de indruk van het debuut van Queen Of The Meadow, maar desondanks verdween de nieuwe plaat van het tweetal uit Bordeaux vorige maand te makkelijk op de stapel. Wat ben ik blij dat de plaat er ook weer af is gekomen, want A Room To Store Hapiness is een plaat van een bijna onwerkelijke schoonheid. De instrumentatie is subtiel maar prachtig, de stem van Helen Ferguson is er een om intens van te houden, terwijl de songs van het duo zo intiem zijn dat je je soms schuldig voelt dat je er naar luistert. Door de persoonlijke en indringende teksten en de nog wat mooiere songs overtreft deze plaat het debuut van het duo en zijn de jaarlijstjes het meest logische volgende station.


Ik was iets meer dan twee jaar geleden behoorlijk onder de indruk van Aligned With Juniper van Queen Of The Meadow. Het debuut van het duo uit Bordeaux was een bescheiden meesterwerk dat zich in eerste instantie niet heel erg opdrong, maar uiteindelijk naar grote hoogten wist te stijgen. 

Aligned With Juniper verscheen twee jaar geleden in de zomer; een periode waarin het aantal nieuwe releases relatief beperkt is. De tweede plaat van het Franse duo verscheen ruim een maand geleden, in een week met een duizelingwekkend groot aantal releases. Het zijn weken waarin bescheiden meesterwerken die zich ook nog eens langzaam opdringen een groot risico lopen om tussen wal en schip te vallen en dat is ook precies wat leek te gebeuren met de tweede plaat van Queen Of The Meadow. 

Meerdere lezers van deze BLOG, die ik ooit op het spoor zette van het debuut van het duo, wezen me echter bij herhaling op A Room To Store Hapiness, waardoor de tweede plaat van Queen Of The Meadow toch nog in de cd-speler verdween. Gelukkig maar, want ook de tweede plaat van het duo uit Bordeaux is een plaat van grote schoonheid. 

Helen Ferguson en Julien Pras borduren op hun tweede plaat nadrukkelijk voort op het zo bijzondere debuut, maar hebben ook een plaat gemaakt die nog mooier, intiemer, intenser en indringender is. 

Helen Ferguson was na het debuut een tijd door haar inspiratie heen, maar hervond die inspiratie door een nogal heftige persoonlijke gebeurtenis. Nadat ze verkeerde medicijnen voorgeschreven had gekregen raakte ze in een vier dagen durende psychose en was ze bang krankzinnig te worden. Het liep uiteindelijk goed af, maar de heftige gebeurtenis heeft zijn sporen nagelaten in de songs van Queen Of The Meadow. A Room To Store Hapiness is een intieme en persoonlijke plaat vol melancholie, maar het is ook een plaat die kracht uitstraalt. 

In muzikaal opzicht is er als gezegd niet eens zo gek veel veranderd. Helen Ferguson en Julien Pras maken nog altijd uiterst ingetogen en vaak zelfs fluisterzachte popliedjes. Het zijn popliedjes die zijn voorzien van een ingetogen akoestische instrumentatie, die vooral bestaat uit akoestische gitaren en hier en daar wat strijkers, en die de meeste kleur halen uit de bijzonder mooie stem van Helen Ferguson, die ook op A Room To Store Hapiness het oor streelt met vocalen waarvan je alleen maar zielsgelukkig kunt worden, zeker ook wanneer de stem in meerdere lagen tot je komt. 

Queen Of The Meadow maakt nog altijd muziek die is geworteld in de Britse en Amerikaanse folk uit de jaren 60 en 70, maar het tweetal uit Bordeaux geeft ook een eigen draai aan deze invloeden, waardoor de muziek van het tweetal fris en eigentijds klinkt. 

Het is muziek die heerlijk loom en dromerig voortkabbelt op de achtergrond, maar Queen Of The Meadow maakt muziek die het verdient om uitgeplozen te worden. Luister naar A Room To Store Hapiness met de volumeknop wat verder open of met de koptelefoon en je hoort dat de instrumentatie veel rijker en veelkleuriger is en je hoort bovendien nog beter hoe mooi en bijzonder de stem van Helen Ferguson is. 

Ik ben inmiddels talloze luisterbeurten verder en hou inmiddels zielsveel van deze plaat, die nog een stuk beter is dan zijn voorganger. A Room To Store Hapiness is veel te bescheiden om een plek in de jaarlijstjes af te dwingen, maar hoort hier absoluut thuis. Wat een prachtplaat. Erwin Zijleman

De muziek van Queen Of The Meadow is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van het label van de band: https://tinyroomrecords.bandcamp.com/album/a-room-to-store-happiness.

 

woensdag 14 november 2018

Oi Va Voi - Memory Drop

Oi Va Voi keert terug na negen jaar stilte. De pure magie is misschien wat weg, maar de bijzondere schoonheid is gebleven
Oi Va Voi was in 2004 een ware sensatie met een unieke mix van exotische invloeden en westerse popmuziek. Hierna zakte de band wat weg en na 2009 raakte Oi Va Voi helemaal in de vergetelheid. Met Memory Drop is de band uit Londen terug met een plaat die voortborduurt op het verleden, maar ook nieuwe wegen in slaat. Het klinkt wat minder magisch en ook wat minder exotisch, maar we zijn inmiddels natuurlijk ook meer gewend aan deze invloeden. Na enige gewenning groeit de plaat, wordt de muziek steeds mooier en exotischer en steelt zangeres Zohara Niddam de show met zang die naadloos samenvloeit met de nog altijd bijzondere muziek van de Britse band.


Oi Va Voi, het klinkt voor mij als een herinnering uit een heel ver verleden. Dat is best gek, want Laughter Through Tears, de tweede plaat van de band en de plaat waarmee Oi Va Voi doorbrak naar een groot publiek, is pas veertien jaar oud. Hierna kwam de band nog op de proppen met een titelloze plaat in 2007 en met Travelling The Face Of The Globe in 2009, dat pas negen jaar oud is. 

Nu vond ik Laughter Through Tears wel met afstand de meest indrukwekkende plaat van de band uit Londen, al is het maar omdat Oi Va Voi op de plaat van haar doorbraak een nieuw en uniek geluid liet horen. 

Oi Va Voi dook in 2004 op met een geluid waarin traditionele Joodse, Oost Europese en Mediterrane muziek werd vermengd met Westerse popmuziek. Het leverde een smeltkroes van culturen op die niet alleen spannend, maar ook bijzonder aangenaam klonk. Oi Va Voi zorgde op Laughter Through Tears zelf voor het fascinerende instrumentarium met een hoofdrol voor strijkers en blazers en deed het voor de zang een beroep op de toen nog onbekende KT Tunstall. 

KT Tunstall timmert inmiddels al een aantal jaren solo aan de weg en is op Memory Drop vervangen door zangeres Zohara Niddam, die in de meeste tracks op de plaat te horen is (maar in de openingstrack ontbreekt). Memory Drop klinkt vanaf de openingstrack onmiskenbaar als Oi Va Voi, al had ik wel idee dat het wat meer mainstream klinkt dan 14 jaar geleden. 

Dat blijkt na beluistering van Laughter Through Tears, dat ik al minstens tien jaar niet meer had gehoord, best mee te vallen. Memory Drop ligt duidelijk in het verlengde van de voorgangers en is gemaakt met vergelijkbare ingrediënten. Kennelijk was de mix van invloeden van Oi Va Voi 14 jaar geleden exotischer dan nu en dat is op zich ook wel logisch. 

Ook op Memory Drop spelen strijkers (met name viool) en blazers (met name klarinet en trompet) een belangrijke rol en verwerkt Oi Va Voi op subtiele wijze invloeden uit de klezmer en omliggende genres. Het klinkt bijzonder fraai en het wordt spannend wanneer de percussie op hol slaat en de muziek van de band uit Londen voorziet van bijzondere ritmes. Het past allemaal mooi bij de heldere zang van Zohara Niddam, die naadloos samenvloeit met het fraaie instrumentarium. 

Memory Drop kan natuurlijk nooit de sensatie teweeg brengen van 14 jaar geleden, want het geluid van de band is inmiddels bekend. De nieuwe plaat van Oi Va Voi viel me mede hierom toch wat tegen, maar ik moet zeggen dat Memory Drop snel beter wordt wanneer je de plaat wat vaker een kans geeft. Op het gehoor vond ik het wat minder onderscheidend, maar wanneer je goed luistert hoor je toch weer alle exotische invloeden die de muziek van Oi Va Voi 14 jaar geleden zo fascinerend maakten. 

Vergeleken met de plaat van 14 jaar geleden klinken de songs van Oi Va Voi nu wel wat Britser en eigenzinniger, wat uiteindelijk alleen maar mooier contrasteert met de bijzondere invloeden in de muziek. 

En zo is een plaat die me bij eerste beluistering gewoon vies tegenviel gegroeid tot een plaat die ik steeds beter en fascinerender ga vinden en die wat mij betreft flink boven het maaiveld uitsteekt. De pure magie van Laughter Through Tears ontbreekt misschien, maar het na een stilte van negen jaar opgedoken Oi Va Voi heeft met haar nog altijd bijzondere geluid absoluut bestaansrecht en onderscheidingskracht. Erwin Zijleman



 

dinsdag 13 november 2018

J Mascis - Elastic Days

Dinosaur Jr. gitarist maakte al een aantal prima soloplaten, maar dit is zijn beste. Tijdloze songs, geweldig gitaarwerk. 
Het solowerk van Dinosaur Jr. gitarist J Mascis werd in eerste instantie niet zo heel serieus genomen, maar zijn laatste twee soloplaten waren verrassend goed. Elastic Days is nog veel beter. J Mascis is gegroeid als songwriter en zanger en verrast op zijn nieuwe plaat met melodieuze songs waarin zonnestralen en donkere wolken prachtig samen gaan. Het zijn songs die het oor strelen en naar nog wat grotere hoogten worden getild door de prachtige gitaarsolo’s van de Amerikaanse gitarist. Direct een hele aangename plaat, maar luister wat vaker en wat beter en het wordt duidelijk dat J Mascis een topplaat heeft afgeleverd.


J Mascis is natuurlijk vooral bekend als gitarist van het legendarische Dinosaur Jr., maar hij heeft inmiddels ook een respectabel stapeltje soloplaten op zijn naam staan en speelde bovendien in een aantal andere bandjes, waarvan vooral Witch, Sweet Apple en natuurlijk Ciccone Youth, waarin J. Mascis aanschoof bij Sonic Youth, me het meest zijn bijgebleven. 

De soloplaten van de Amerikaanse gitarist waren in eerste instantie niet zo gek interessant, maar Several Shades Of Why uit 2011 en Tied To A Star uit 2014 vond ik prima platen. 

Een ieder die het solowerk van J Mascis niet kent zal waarschijnlijk gruizige songs en hoge gitaarmuren verwachten, maar net als zijn twee voorgangers is het deze week verschenen Elastic Days een behoorlijk ingetogen plaat. J Mascis grijpt vooral naar zijn akoestische gitaar voor de basis van de songs, maar ook als hij kiest voor de elektrische variant zijn de songs op Elastic Days verrassend ingetogen. 

J Mascis bespeelde ook dit keer zelf vrijwel alle instrumenten op de plaat en haalde voor de gelegenheid een antieke mellotron van stal. Buiten een pianist duiken verder alleen wat gastvocalisten op, onder wie Luluc’s Zoë Randell, maar ook in vocaal opzicht neemt J Mascis het voortouw op zijn nieuwe plaat. 

Elastic Days opent direct heerlijk zonnig met akoestische klanken en lekker lome vocalen. Dat we met J Mascis te maken hebben wordt duidelijk wanneer hij met prachtig melodieuze gitaarsolo’s door de songs heen snijdt. Het is steeds weer de kers op de taart, want wat is J Mascis een geweldig gitarist. 

Zijn solo’s klinken, zoals we van hem gewend zijn, opvallend helder en melodieus en slagen er steeds weer in om complexiteit eenvoudig te laten klinken. Bovendien klinkt geen solo hetzelfde. Alleen de gitaarsolo’s, die in iedere track wel even opduiken, maken de plaat al interessant, maar ook de songs van J Mascis zijn dit keer verrassend sterk. 

Het zijn tijdloos klinkende songs waarin zonnige klanken en de nodige melancholie prachtig samen gaan en de Amerikaan nooit een geheim maakt van zijn liefde en bewondering voor het werk van Neil Young. Een heel groot zanger vind ik J Mascis nog steeds niet, maar naarmate de jaren gaan tellen en er meer doorleving in sluipt, zit de stem me op Elastic Days nergens in de weg. 

Elastic Days is zo’n plaat die je na eerste beluistering nog veel vaker wilt horen, al is het maar omdat het allemaal zo aangenaam voortkabbelt en heerlijk schuurt wanneer J Mascis de elektrische gitaar tevoorschijn haalt. Het is echter ook een plaat die over flink wat groeipotentie beschikt. Nu Elastic Days voor de zoveelste keer uit de speakers komt, merk ik dat ik de songs op de plaat nog veel beter vind dat bij eerste beluistering en dat ze me nog meer aanspreken dan die op de vorige platen van de Amerikaan. 

Het solowerk van J Mascis staat altijd wat in de schaduw van het werk met zijn bands in het algemeen en Dinosaur Jr. in het bijzonder, maar met Elastic Days laat hij horen dat er alle reden is om ook dit solowerk zeer serieus te nemen. Erwin Zijleman

Het solowerk van J Mascis is ook verkrijgbaar via zijn bandcamp pagina: https://jmascis.bandcamp.com/album/elastic-days.



 

maandag 12 november 2018

Charles Bradley - Black Velvet

Na zijn trieste dood moeten we het doen met restmateriaal van Charles Bradley, maar ook dat is bij vlagen zeer indrukwekkend
Ik wilde Black Velvet eigenlijk laten liggen en het houden bij de drie prachtplaten die Charles Bradley tijdens zijn leven maakte, maar ook het met restmateriaal gevulde Black Velvet is een goede en bij vlagen geweldige soulplaat, die je meedogenloos bij de strot grijpt. Ook Black Velvet laat een vintage soulgeluid horen met een soulzanger die niet had misstaan tussen de groten uit de jaren 60 en 70. Natuurlijk is het niet allemaal even goed, het is niet voor niets restmateriaal, maar de hoogtepunten op Black Velvet staan garant voor een dikke laag kippenvel. Charles Bradley wordt nog iedere dag gemist.


Charles Bradley had geen makkelijke jeugd. Hij groeide op in grote armoede in Brooklyn, New York, en bracht een groot deel van zijn tijd op straat door. Toen Charles Bradley 14 jaar was nam zijn zus hem (in 1962) mee naar een optreden van James Brown in het legendarische Apollo Theatre in Harlem. Vanaf dat moment wist Charles Bradley precies wat hij wilde met zijn leven: hij wilde een groot soulzanger worden. 

Er volgde een strijd die een aantal decennia zou duren. Charles Bradley verruilde het ene laagbetaalde baantje voor het andere en trad in zijn vrije tijd zo af en toe op. Van een carrière als soulzanger leek het niet meer te komen, tot hij bij toeval werd opgepikt door het soullabel Daptone Records, werd gekoppeld aan muzikant Thomas Brenneck en op zijn 62e dan eindelijk mocht debuteren als soulzanger met het uitstekende No Time For Dreaming. 

De geweldige soulstem van Charles Bradley kreeg eindelijk de waardering waar hij al zo lang van droomde en de soulmuziek had er een nieuwe held bij. Na No Time For Dreaming liet Charles Bradley op Victim Of Love uit 2013 en Changes uit 2016 horen dat hij nog veel beter kon, maar vervolgens sloeg het noodlot toe. Na de release van Changes werd kanker geconstateerd bij Charles Bradley en een jaar later overleed de soulzanger op pas 68-jarige leeftijd. 

Ruim een jaar na de dood van Charles Bradley en op de 70e verjaardag die hij nooit zou vieren, is Black Velvet verschenen. Ik was eigenlijk van plan om deze plaat met restmateriaal te laten liggen, maar uit mededogen met het sympathieke Daptone Records, dat met Charles Bradley en Sharon Jones haar beide vlaggenschepen verloor, ben ik toch gaan luisteren. 

Black Velvet is en blijft een verzameling restmateriaal en is over de hele linie niet zo goed als de vorige platen van Charles Bradley. Dat betekent echter niet dat er niets valt te genieten op de laatste plaat van de soulzanger die helaas even snel ging als hij gekomen was. Charles Bradley imponeert ook op Black Velvet met een soulstem die door de ziel snijdt. 

Zijn band zet een prachtig vintage soulgeluid neer en Charles Bradley zingt zoals de grote soulzangers uit de jaren 60 en 70 dat ooit deden. Black Velvet bevat in de vorm van Nirvana’s Stay Away en Neil Young's Heart Of Gold twee opvallende en wat mij betreft geslaagde covers en ook tussen de andere songs op de plaat zitten pareltjes, waaronder de vanuit de tenen komende afsluiter Victim Of Love. 

Black Velvet heeft ook zeker zijn mindere momenten, maar er staat zoveel moois tegenover dat de plaat de concurrentie met de meeste andere soulplaten van het moment makkelijk aan kan, hetgeen het unieke talent van Charles Bradley nog maar eens onderstreept. Charles Bradley heeft zich daarboven aangesloten bij vrijwel alle grote soulzangers en soulzangeressen, maar wordt hier nog steeds gemist. Erwin Zijleman

De muziek van Charles Bradley is ook verkrijgbaar via bandcamp: https://charlesbradley.bandcamp.com/album/black-velvet.



 

zondag 11 november 2018

Vera Sola - Shades

Shades van Vera Sola is zo donker dat je er bang van wordt, maar hoe je ook tegenstribbelt, uiteindelijk grijpt deze plaat je bij de strot
Ik kan nog steeds niet goed omschrijven hoe Shades, het debuut van Vera Sola, klinkt. De plaat is een vat vol tegenstrijdigheden, dat op onnavolgbare wijze door de tijd, door genres en door emoties heen schiet. Het ene moment pastoraal, het volgende moment aardedonker en daarna weer lieflijk. Het geldt voor de songs, het geldt voor de bijzondere instrumentatie en het geldt voor de fascinerende stem van de nog jonge Amerikaanse singer-songwriter, die je als een oude ziel bij de strot grijpt. Het vreet energie, het doet soms pijn en je wordt er bang van, maar Shades is ook een plaat met een unieke schoonheid. Heel bijzonder. 


Het antwoord op de vraag wie er schuil gaat achter Vera Sola vind je niet direct op haar website. “A family of spiritualists, writers and performers generations deep; a home haunted by legends of literature and music; personal upheaval and a sense of being unseated in time: these are the origins of singer, songwriter and multi-instrumentalist Vera Sola”. Het riep bij mij alleen maar meer vragen op. 

Heel lang hoef je overigens niet te zoeken naar antwoorden op deze vragen, want het Internet geeft al vrij snel prijs dat achter Vera Sola ene Danielle Aykroyd schuil gaat. Danielle is de dochter van acteur Dan Aykroyd en speelde als kind enkele rollen in films waarin ook haar vader te zien was, waaronder Coneheads, dat behoort tot de slechtste films die ik ooit geien heb. Het siert Danielle Aykroyd dat ze niet probeert mee te liften op haar beroemde achternaam en dat hoeft ook niet, want de jonge singer-songwriter, multi-instrumentalist en dichter Vera Sola bulkt van het talent. 

Shades is het debuut van Vera Sola en het is een buitengewoon fascinerende plaat. Het is een plaat die zich lastig laat omschrijven, maar ook biedt haar website uitkomst: “With an ethereal voice providing the foundation for a haunting body of song, her timeless sound and enthralling stage presence draws an unlikely connection between Vera Lynn and Vera Hall; the grande dame of British music hall and the Depression-era Alabamian singer of work-songs and spirituals”. Ik zou het zelf niet verzonnen hebben en het valt niet direct mee om het beter te doen. 

Shades klinkt af en toe stokoud, is bij vlagen aardedonker en doet af en toe denken aan bezwerende folkies uit de jaren 60, maar hiermee heb je de muziek van de Amerikaanse muzikante nog lang niet getypeerd. Shades is een vat vol tegenstrijdigheden. In de openingstrack klinkt het nog als pastorale folk-noir uit de jaren 60, maar in de tracks die volgen kan Vera Sola ook klinken als Mazzy Star die de onderkoeling heeft verruild voor emotie, als Enya die de roze bril eens niet heeft opgezet, als een gitzwarte postpunk prinses of als een ontspoorde exponent van de girlpop van Phil Spector. Het doet me af en toe wel wat denken aan Come Down, het meesterwerk en direct ook de enige plaat van Tara Angell uit 2005, al is de muziek van Vera Sola duidelijk minder rauw en tegendraads. 

Al het bovenstaande maakt al wel duidelijk dat de muziek van Vera Sola moeilijk is te vangen, maar het is natuurlijk wel te ontleden. Vera Sola kan op flink wat instrumenten uit de voeten en creëert met deze instrumenten een uniek eigen geluid. Het is een geluid dat soms klassiek aandoet, soms kiest voor bijna minimalistische klanken, soms bezweert en benevelt, soms nadrukkelijk kiest voor het experiment, maar je ook soms meeneemt naar een duistere nachtclub in het Zuiden van de Verenigde Staten, waar een bijzondere zangeres de nacht nog wat donkerder maakt en die zomaar het decor zou kunnen vormen voor een nieuwe film van David Lynch. 

Vera Sola is pas 28 jaar oud, maar in haar stem hoor je een oude ziel, die je mee wil slepen naar vergeten plaatsen en tijden. Ik kan misschien maar moeilijk beschrijven hoe Shades van Vera Sola klinkt, maar ik kan wel enorm genieten of diep onder de indruk raken van deze plaat. 

Sinds de eerste noten uit de speakers kwamen ben ik in de ban van deze plaat en sindsdien kruipt Shades van Vera Sola alleen maar dieper onder de huid. Tegenover honingzoete koortjes (ergens tussen Phil Spector en Twin Peaks) staan vocalen die van alles en nog wat met je doen en die perfect passen bij het even mooie als mysterieuze instrumentarium op het debuut van de singer-songwriter, die New York inmiddels heeft verruild voor Los Angeles. En beluister de plaat met de koptelefoon en alles wordt nog net wat intenser en indringender. 

Tien songs in 38 minuten en na die 38 minuten heeft Shades alle energie uit je lichaam gezogen. Vera Sola maakt het je nergens makkelijk, maar wat is dit mooi en bijzonder. Erwin Zijleman



 

zaterdag 10 november 2018

Vanessa Peters - Foxhole Prayers

Vanessa Peters maakt inmiddels al een aantal jaren jaarlijstjesplaten en ook Foxhole Prayers is er weer een
Ik was altijd al wel gecharmeerd van de platen van de Texaanse singer-songwriter Vanessa Peters, maar de laatste twee vond ik goed genoeg voor mijn jaarlijstje. Daar kan Foxhole Prayers ook zomaar opduiken, want wat heeft Vanessa Peters weer een geweldige serie songs afgeleverd. Het zijn songs op het snijvlak van pop, rock en roots en het zijn songs die de zon uitbundig laten schijnen en genadeloos verleiden. Het budget voor Foxhole Prayers was ongetwijfeld beperkt, maar dat hoor je geen moment. De instrumentatie is mooi en doeltreffend en Vanessa Peters heeft een stem om van te houden. Prachtplaat als je het mij vraagt.


Vanessa Peters is een Amerikaanse singer-songwriter, die inmiddels al een jaar of vijftien platen maakt en minstens even lang met enige regelmaat te vinden is op de Amerikaanse en Europese podia. Ze opereerde een tijd vanuit Denemarken en een tijd vanuit Italië, maar lijkt nu weer teruggekeerd naar haar thuisbasis in Dallas, Texas. 

Heel bekend is Vanessa Peters nog niet geworden met haar muziek en dat is jammer. Heel jammer zelfs. De Amerikaanse singer-songwriter maakt immers muziek van een zeer hoog niveau en het is volgens mij muziek die een breed publiek aan moet kunnen spreken. 

Ik vind de platen van de Texaanse singer-songwriter al vanaf het prille begin interessant, maar de afgelopen jaren heeft Vanessa Peters een enorme sprong gemaakt. With The Sentimentals schaarde ik onder de beste platen van 2015 en een jaar later deed ik hetzelfde met The Burden Of Unshakeable Proof, dat ik nog altijd met grote regelmaat uit de kast trek. Het zijn twee prachtplaten die nu serieuze concurrentie krijgen van Foxhole Prayers, dat vorige maand al in de Verenigde Staten werd uitgebracht en nu dan ook eindelijk in Nederland te beluisteren is via de streaming media diensten. 

Vanessa Peters is met haar platen de afgelopen jaren wat opgeschoven van roots naar pop en rock en trekt deze lijn door op Foxhole Prayers. The Burden Of Unshakeable Proof vergeleek ik twee jaar geleden met de muziek van Aimee Mann en dat is ook een naam die opduikt bij beluistering van de nieuwe plaat van Vanessa Peters. Nu is Aimee Mann een van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriter, maar Vanessa Peters is zo langzamerhand even goed. 

Ook Foxhole Prayers staat weer vol met songs waar je vrijwel onmiddellijk van gaat houden en die na één keer horen zijn opgeslagen in het geheugen. Het zijn songs met invloeden uit de pop en de rock met hier en daar een vleugje roots en het zijn volstrekt tijdloze songs, die je al jaren lijkt te kennen. 

Alleen hiermee is Vanessa Peters al aardig op weg richting een goede plaat, maar de muzikante uit Texas heeft nog veel meer te bieden. Ook Foxhole Prayers is weer een plaat die de zon fel laat schijnen, maar het is ook een plaat die veel interessanter is dan bij vluchtige beluistering het geval lijkt. Vanessa Peters heeft slechts bescheiden middelen tot haar beschikking, maar ook Foxhole Prayers is weer een verzorgd klinkende plaat met een even doeltreffende als fraaie instrumentatie, waarin vooral het geweldige en veelkleurige gitaarwerk opvalt. 

Vanessa Peters varieert op haar nieuwe plaat flink met invloeden en stijlen, waardoor alle songs net wat anders klinken. Soms schuift ze nadrukkelijk op richting roots, maar ook de uithoeken van pop en rock worden verkend op Foxhole Prayers. De nieuwe plaat van Vanessa Peters is een plaat die indruk maakt met de songs, die ook nog ergens over gaan, en met de instrumentatie en productie, maar ook de stem van de Amerikaanse muzikante spreekt mij zeer aan en tilt de plaat nog een flink stuk verder omhoog. 

Het komt voor mij allemaal niet als een verrassing, want Vanessa Peters maakt al jaren prachtplaten. Ook Foxhole Prayers is er weer een en het is er een die me minstens net zo dierbaar gaat zijn als de twee jaarlijstjesplaten die er aan vooraf gingen. Erwin Zijleman

Foxhole Prayers van Vanessa Peters kan worden verkregen via haar bandcamp pagina, waar je ook al haar andere muziek kunt vinden: https://vanessapeters.bandcamp.com/album/foxhole-prayers.

 

vrijdag 9 november 2018

Distance, Light & Sky - Gold Coast

Bijzondere samenwerking tussen drie topmuzikanten zorgt voor een wonderschone herfstsoundtrack
Ik ben een groot fan van The Walkabouts en heb de platen van Chantal Acda hoog zitten. De samenwerking tussen Chantal Acda, The Walkabouts voorman Chris Eckman en jazzmuzikant Eric Thielemans moet dan ook haast wel iets moois opleveren. Dat doet het ook, want Gold Coast van de gelegenheidsformatie Distance, Light & Sky is een wonderschone plaat vol stemmige klanken, fraaie accenten en prachtige stemmen, waarbij vooral die van Chantal Acda imponeert. Gold Coast klinkt als een nog niet gemaakte Walkabouts plaat, maar de warme stem van Chantal Acda en de avontuurlijke percussie van Eric Thielemans hebben absoluut meerwaarde. Laat die donkere dagen maar komen.

De Amerikaanse band The Walkabouts maakte tussen 1987 en 2011 een stapel uitstekende platen, waaronder een aantal die me zeer dierbaar zijn (met Satisfied Mind uit 1993 en Ended Up A Stranger uit 2002 als mijn persoonlijke favorieten, maar ik kan er zo nog drie of vier noemen die ik echt niet had willen missen). 

Chantal Acda timmert nog wat minder lang aan de weg, maar sinds ze me betoverde met haar bijzonder fraaie zang op twee platen van de Belgische band Isbells, volg ik ook haar muziek en was ik behoorlijk onder de indruk van haar laatste twee soloplaten (The Sparkle in Our Flaws uit 2015 en Bounce Back uit 2017). 

Op Gold Coast van de gelegenheidsband Distance, Light & Sky bundelen Chantal Acda en The Walkabouts voorman Chris Eckman de krachten en krijgen ze gezelschap van de Belgische jazz en avant garde muzikant Eric Thielemans. 

Gold Coast is de tweede plaat van Distance, Light & Sky, na het in 2014 verschenen Casting Nets, dat me destijds vreemd genoeg niet is opgevallen. Gold Coast valt me wel op, al is het maar omdat de sfeervolle songs prachtig kleuren bij de vallende blaadjes buiten. 

Als groot liefhebber van de muziek van The Walkabouts klinkt Gold Coast van Distance, Light & Sky direct bekend. De plaat klinkt als The Walkabouts plaat die de band uit Seattle nog niet gemaakt heeft en het is een plaat die zeker niet had misstaan in het imposante oeuvre van de band. De instrumentatie en de donkere vocalen van Chris Eckman nemen me onmiddellijk mee terug naar de eerdere genoemde hoogtepunten uit het oeuvre van de Amerikaanse band, maar de tweede plaat van Distance, Light & Sky is meer dan een in potentie hele goede plaat van The Walkabouts. 

De doorleefde zang van Chris Eckman staat immers vrijwel continu in de schaduw van de prachtige vocalen van Chantal Acda, die maar weer eens laat horen dat ze onder de beste zangeressen van het moment moet worden geschaard. Eric Thielemans kleurt de muziek van de gelegenheidsband verder in met subtiele maar avontuurlijke percussie. De Vlaamse jazzmuzikant deelt overigens met Chris Eckman een passie voor de muziek uit Mali, maar daar hoor ik op Gold Coast niet zo veel van terug. Vind ik ook niet erg. 

Chantal Acda, Chris Eckman en Eric Thielemans hebben een uiterst ingetogen, stemmige en voornamelijk donker getinte plaat gemaakt. Het is een plaat met een betrekkelijk sobere instrumentatie, maar luister net met wat meer aandacht en je hoort de vele smaakvolle accenten. Het kleurt fraai bij de doorleefde strot van Chris Eckman en nog veel fraaier bij de mooie, warme en heldere vocalen van Chantal Acda, die in vrijwel alle songs garant staat voor kippenvel. 

Er komen vast heel wat koude en donkere avonden aan, maar met deze prachtplaat uit de speakers is het aangenaam warm. Chris Eckman mag The Walkabouts van mij weer tot leven wekken, maar ook dit zijuitstapje smaakt naar veel en veel meer. Erwin Zijleman


 

donderdag 8 november 2018

Alae - Henry St

Nieuw-Zeelandse band debuteert met een warmbloedige plaat die je al jaren lijkt te kennen en ook al jaren liefhebt
Waar ze opeens vandaan komen weet ik niet, maar Henry St van Alae is de zoveelste prachtplaat uit Nieuw-Zeeland die ik dit jaar heb opgepikt. Het debuut van de band valt op door een bijzonder smaakvolle en veelzijdige instrumentatie, door gevoelige zang, door prima songs en vooral door songs die direct vertrouwd voelen en die je al jaren lijkt te kennen. Goed in een hokje te duwen is het niet, maar op hetzelfde moment doet de muziek van Alae aan van alles en nog wat denken. Bij eerste beluistering was ik overtuigd van de kwaliteiten van de band en sindsdien is deze plaat alleen maar beter geworden.


Wat je van ver haalt is lang niet altijd lekker, maar ik heb de laatste tijd verrassend veel uitstekende platen uit Nieuw-Zeeland opgepikt. 

Meestal gebeurde dit overigens na een gouden tip uit de nieuwsbrief van de Nieuw-Zeelandse webshop Flying Out, die me ook op het spoor heeft gezet van de uit Auckland afkomstige band Alae. 

Alae is een band uit de Nieuw-Zeelandse hoofdstad en bestaat uit de multi-instrumentalisten Alex Farrell-Davey en Allister Meffan en een ritmesectie die wordt gevormd door drummer Jayden Lee en bassist Marika Hodgson. Het viertal heeft met Henry St een bijzonder aangename plaat gemaakt, die hier inmiddels flink wat kille herfstavonden heeft verwarmd. 

Openingstrack Back In Town laat direct horen wat Alae in huis heeft. Even fraaie als stemmige klanken, die zijn te typeren met termen als sfeervol en gloedvol, worden gecombineerd met geweldige vocalen, die afwisselend ingetogen en gepassioneerd zijn. Het doet me wel wat denken aan de platen van de Amerikaanse band The Lone Bellow, die in Nederland helaas weinig hebben gedaan. Henry St van Alae zal vanwege de fysieke afstand ook niet direct potten breken in Nederland, ook al doen deze fysieke afstanden er in dit digitale tijdperk nauwelijks meer toe. 

In Nieuw-Zeeland wordt de muziek van Alae in het hokje indie-folk geduwd. Dat past wat mij betreft niet helemaal, maar bruikbare alternatieven heb ik niet direct. Henry St is soms jazzy, soms soulvol of zelfs funky, citeert hier en daar uit de archieven van de 70s soft-pop, maar bevat inderdaad ook wel wat folky elementen. 

De band herbergt twee multi-instrumentalisten en dat hoor je. De basis van de muziek van Alae wordt gevormd door sfeervol pianospel en opvallend veelkleurig gitaarwerk en wordt verder ingekleurd met onder andere elektronica en blazers, waarna de avontuurlijk spelende ritmesectie het geluid van de band nog wat verder mag optillen. 

Henry St is soms zeer sfeervol en laid-back, maar is net zo makkelijk aanstekelijk en lichtvoetig, waarbij de band profiteert van veelzijdigheid van zowel de instrumentatie als de vocalen op de plaat. 

De grootste kracht van het debuut van Alae schuilt in de fraaie instrumentatie, de uitstekende zang en de goede songs, maar het zijn ook nog eens songs die je al jaren lijkt te kennen. ‘Henry St feels like an instant classic’ las ik op een Nieuw-Zeelandse website en dat is precies hoe het is. Direct bij eerste beluistering werd ik gelukkig van de songs van het viertal uit Auckland en Henry St heeft deze kracht behouden. 

Het warmbloedige karakter van het debuut van Alae zal zeker tijdens stormachtige herfstavonden en kille winterdagen uitstekend tot zijn recht komen, maar ik kan me niet voorstellen dat de plaat het minder doet op de eerste lentedag of op broeierige zomeravonden. Het blijft lastig om de muziek van Alae goed te beschrijven of te typeren, maar ga gewoon eens luisteren. Grote kans dat meer muziekliefhebbers uit de voeten kunnen met deze uitstekende plaat, die mij steeds dierbaarder wordt. Erwin Zijleman

Henry St van Alae is verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de band, https://alae.bandcamp.com, of via de website van Flying Out: https://flyingout.co.nz/products/henry-street.

 

woensdag 7 november 2018

Bob Dylan - More Blood, More Tracks: The Bootleg Series Volume 14

Bob Dylan duikt weer eens in zijn archief en haalt er dit keer veel moois uit, zeker voor de liefhebbers van zijn breakup plaat
De Bob Dylan fan die alles van de oude meester in huis wil hebben, moet ook dit keer weer diep in de buidel tasten voor de meest complete versie van het veertiende deel van The Bootleg Series, waarop dit keer Blood On The Tracks centraal staat. Ook met de compactere versie krijg je echter een aardig beeld van de eerste opname sessies van de plaat, die de uiteindelijke versie van Dylan’s Breakup plaat niet zouden halen. Nog net wat soberder dan de versies die het uiteindelijk wel haalden en hierdoor nog wat rauwer en emotievoller. Het origineel blijft de ware klassieker, maar ook deze versies had ik niet willen missen.


Bob Dylan’s The Bootleg Series is inmiddels aanbeland bij deel 14. De serie begon ooit zeer veelbelovend met een aantal zeer cruciale live-opnames, maar de afgelopen jaren worden de archieven van Bob Dylan wel erg uitgemolken en moeten we het vooral doen met heel veel alternatieve takes van de songs van zijn cruciale albums. 

Op deel 14, getiteld More Blood, More Tracks zijn we aanbeland bij het uit 1975 stammende Blood On The Tracks. De plaat is de geschiedenis ingegaan als Dylan’s breakup album en het is een album dat gemengde reacties oproept. 

Persoonlijk schaar ik Blood On The Tracks echter onder mijn favoriete Bob Dylan albums aller tijden en daarom was ik wel benieuwd naar deel 14 uit The Bootleg Series. Mijn liefde voor het album is overigens ook weer niet zo groot dat ik behoefte heb aan de meest uitgebreide versie van More Blood, More Tracks. 87 tracks en tot acht verschillende takes van dezelfde song ga ik in ieder geval niet uitzitten, maar ik heb me wel laten verleiden tot de 2LP versie, die van alle songs van de klassieker uit 1975 één alternatieve take bevat. Het feit dat op Spotify slechts een sampler met een selectie van de uitgebreide tracklist beschikbaar is gaf me een zetje in de rug. 

Dylan begon aan het eind van 1974 met het opnemen van zijn breakup plaat. De scheiding van zijn grote liefde Sara had er diep in gehakt bij de Amerikaanse singer-songwriter en kwam nog makkelijk aan de oppervlakte toen Bob Dylan samen met producer Phil Ramone een New Yorkse studio in dook. De ruwe en uiterst sobere tracks liepen over van pijn en melancholie. Precies wat je moet willen op een breakup album, maar Bob Dylan was niet tevreden met de rauwe en van een slechts zeer spaarzame instrumentatie voorziene tracks. 

Terwijl het vinyl al in grote getalen was geperst en de platenmaatschappij de plaat voor kerst in de winkels wilde hebben, ging Dylan opnieuw de studio in, dit keer in Minneapolis en met producer David Zimmerman. Samen met een aantal opgetrommelde muzikanten (die op de al gedrukte hoes niet werden genoemd) werden net iets voller klinkende versies van de songs opgenomen en deze kwamen uiteindelijk terecht op het in 1975 verschenen Blood On The Tracks. Via The Bootleg Series krijgen we nu alsnog toegang tot de opnamesessies in New York. Voor de complete sessies moet je diep in de buidel tasten, maar de 2LP (of 1cd) versie geven wat mij betreft ook een prima beeld van de eerste sessies. 

De songs van het origineel koester ik al vele jaren en dit blijven dan ook de songs van de klassieker Blood On The Tracks, maar ook de takes uit New York mogen er zijn. Net wat soberder en hierdoor ook wel wat rauwer en intenser. Net wat anders dan op het origineel, maar minstens even indrukwekkend en misschien nog wel emotioneler en weemoediger.

Het blijft allemaal een beetje geldklopperij, zeker omdat de boel niet op Spotify staat (al staat hier wel een sampler met een uur (!) muziek), het origineel er niet bij is gestopt en de uitgebreide versie wel heel veel van hetzelfde bevat, maar gezien de status van een van Dylan’s beste platen is het me het geld dit keer wel eens waard, al is het maar omdat dit soort muziek niet veel meer wordt gemaakt en zeker niet zo goed als op More Blood, More Tracks. Erwin Zijleman



 

dinsdag 6 november 2018

Dead Can Dance - Dionysus

Je moet zelf zorgen voor de bijzondere beelden, maar vervolgens zorgt Dead Can Dance voor de bijzonder fraaie soundtrack
Ik heb lang niet altijd wat met de muziek van het Australische Dead Can Dance en de afgelopen jaren was het bovendien stil rond de band van Brendan Perry en Lisa Gerrard. Dionysus pakt me echter onmiddellijk. De mix van klassieke muziek, New Age, Keltische muziek en wereldmuziek zorgt niet alleen onmiddellijk voor ontspanning, maar prikkelt ook de fantasie. Dead Can Dance heeft de soundtrack gemaakt voor een film die je zelf mag bedenken. De locaties liggen met de invloeden redelijk vast, maar verder kan het alle kanten op met de mooie maar ook spannende klanken van Dead Can Dance.

De Australische band Dead Can Dance kwam tot dusver nog niet voor op deze BLOG. Dat is ook niet zo gek, want de band maakte de afgelopen tien jaar slechts één studioplaat (Anastasis uit 2012) en die viel me flink tegen. 

Nu moet ik direct toegeven dat ik sowieso lang niet altijd fan ben van de muziek van de band rond Brendan Perry en Lisa Gerrard. Als liefhebber van popsongs met een kop en een staart is de muziek van Dead Can Dance me vaak wat te langdradig of te zweverig, waardoor het stapeltje Dead Can Dance in mijn platenkast betrekkelijk smal is. 

Het deze week verschenen Dionysus ga ik er echter zeker aan toevoegen, want de nieuwe plaat Dead Can Dance boeit me weer wel. Dat betekent overigens niet dat de Australische band opeens popsongs met een kop en een staart maakt en de langdradige of zweverige tracks heeft afgezworen. Integendeel zelfs. 

Dionysus bestaat uit zeven songs, die in twee actes goed zijn voor 36 minuten muziek. Het is muziek die ik bij vlagen zeker als zweverig of langdradig kan bestempelen, maar het is ook beeldende muziek die garant staat voor mooie beelden op het netvlies. Zeker in de eerste acte zijn nauwelijks vocalen te horen en als ze al zijn te horen zijn het om uithalen die meer als instrument dan als stem klinken. Het zijn uithalen die worden gecombineerd met klanken die putten uit de archieven van de Keltische muziek, de wereldmuziek, de New Age en de klassieke muziek en die zijn aangevuld met geluiden uit de natuur. 

Mijn kat reageert steeds fel op de vogelgeluiden, maar ik vind de eerste acte van Dionysus vooral ontspannend. Dead Can Dance maakt muziek waarop het lekker wegdromen en waarin de eindbestemming een flink stuk naar het zuiden ligt. Te ver wegdromen is echter ook weer zonde, want er gebeurt van alles op de plaat die, zoals we van het duo gewend zijn, razendknap in elkaar steekt. 

Brendan Perry en Lisa Gerrard hebben zich dit keer laten beïnvloeden door de Griekse god Dionysos, die ooit eens begon als god van de wijn, maar later ook een groot deel van de natuur en het welzijn van de mens in het Griekse Rijk in zijn portefeuille kreeg. Dead Can Dance eert op Dionysus de gelijknamige Griekse god en het is dan ook niet zo gek dat in muzikaal opzicht vooral wordt geput uit de archieven van de Mediterrane en vooral de Noord-Afrikaanse muziek. 

In de eerste acte zijn vooral instrumenten te horen, maar in de tweede acte duiken ook stemmen op in tracks met Noord-Afrikaans aandoende songs, al staat alles wel in dienst van de beeldende muziek op de plaat, die vaak nogal mysterieus aan doet. 

Ik kan me heel goed voorstellen dat er muziekliefhebbers zijn die helemaal niets hebben met de nieuwe plaat van Dead Can Dance, maar wanneer de schoonheid van de plaat je eenmaal raakt, wint de plaat snel aan kracht en word je nadrukkelijk geprikkeld om je eigen beelden te bedenken bij de bijzondere muziek van Brendan Perry en Lisa Gerrard. Ik sta er zelf lang niet altijd open voor, maar Dionysus vind ik prachtig en de plaat wordt alleen maar mooier. Erwin Zijleman

   

maandag 5 november 2018

Pistol Annies - Interstate Gospel

1+1+1 is in de muziek lang niet altijd 3, maar ook bij The Pistol Annies is het totaal veel meer dan de som der delen
Toen The Pistol Annies werden geformeerd was alleen Miranda Lambert een grote ster. Inmiddels hebben alle drie de leden van het trio geweldige albums op hun naam staan, maar het is niet alleen rozengeur en maneschijn in het leven van Angaleena Presley, Ashley Monroe en Miranda Lambert. De drie kregen te maken met persoonlijke tegenslagen en ook de carrières van de drie gingen niet alleen over rozen. Het is een voedingsbodem voor een plaat waarop alles op zijn plek valt. Geweldige songs, prima muzikanten, fantastische zangeressen en harmonieën om van te watertanden.

Het gelegenheidstrio Pistol Annies werd in 2011 geformeerd in Nashville, Tennessee. De carrière van Angaleena Presley moest destijds nog van de grond komen, terwijl die van Ashley Monroe nog in de kinderschoenen stond. De grote naam binnen Pistol Annies was die van Miranda Lambert, die in 2011 al vier goed ontvangen en goed verkopende platen op haar naam had staan en moest worden geschaard onder de groten binnen de Amerikaanse countrymuziek van dat moment. 

Het debuut van Pistol Annies, Hell on Heels, leek dan ook vooral een poging van Miranda Lambert om haar twee jonge en relatief onbekende collega’s in de spotlights te zetten en dat is gelukt. Toen in 2013 Annie’s Up, de tweede plaat van Pistol Annies, verscheen had ook Ashley Monroe haar plekje in de spotlights verdiend en na een stilte van vijf jaar is inmiddels ook plaat nummer drie verschenen. Ook Angaleena Presley heeft inmiddels twee uitstekende platen op haar naam staan, waardoor Pistol Annies best een ‘supergroep’ mag worden genoemd. 

De vorige platen van Pistol Annies deden in Nederland ondanks deze status niet zo gek veel en ik moet toegeven dat ik er zelf ook niet veel mee heb gedaan. Het is ook wel te verklaren, want Pistol Annies kleurden misschien net wat te nadrukkelijk binnen de lijntjes van de Nashville countrymuziek, waardoor de platen in Nederland onmiddellijk van de radar verdwenen. 

Wanneer ik nu naar de eerste twee platen van het gelegenheidstrio luister bevalt de muziek van Pistol Annies me echter wel. Ik heb een zwak voor de stemmen van Angaleena Presley, Ashley Monroe en Miranda Lambert en waardeer hun solowerk zeer. Wanneer de dames de krachten bundelen krijgen we de harmonieën als bonus en deze zijn wonderschoon. 

Wanneer ik de eerste twee platen van Pistol Annies vergelijk met het deze week verschenen Interstate Gospel, bevalt de laatste me met afstand het beste. Na Miranda Lambert zijn inmiddels ook Ashley Monroe en Angaleena Presley gerijpt en gelouterd, waardoor Interstate Gospel over de hele linie gloedvol en volwassen klinkt. Country staat centraal op de derde plaat van Pistol Annies, maar de dames zijn ook eigenzinnig genoeg om wat rauwe randjes toe te voegen aan de plaat. 

Interstate Gospel wordt getekend door persoonlijke misère. De carrières van de drie singer-songwriters kwamen tot stilstand en ook in de liefde kwamen de nodige hobbels voorbij, waarvan de scheiding van Miranda Lambert en countryster Blake Shelton breed werd uitgemeten in de Amerikaanse (roddel)pers. 

Het heeft Angaleena Presley, Ashley Monroe en Miranda Lambert alleen maar sterker gemaakt. Samen met een aantal uitstekende muzikanten, met name het gitaarwerk op de plaat is geweldig, en topproducer Frank Lidell hebben de Pistol Annies een plaat gemaakt die zich zomaar kan scharen onder de beste countryplaten van 2018. 

De songs graven dieper dan op de vorige twee platen, de emotie ligt er dik bovenop, de productie en instrumentatie zijn prachtig en de drie zingen keer op keer de stemmen van de hemel en zorgen voor heel veel kippenvel in alle harmonieën op de plaat. 

Interstate Gospel is zowel interessant voor liefhebbers van alternatievere Amerikaanse rootsmuziek als voor liefhebbers van countrypop. Ik hou van beiden en smelt steeds makkelijker voor de vocale verleidingen van Pistol Annies en val hiermee na Boygenius wederom voor een gelegenheidstrio annex supergroep. Heerlijke plaat. Erwin Zijleman



 

zondag 4 november 2018

Cari Cari - ANAANA

Oostenrijks duo levert een plaat af die mijn muzikale universum compleet op zijn kop zet. Een wereldplaat uit Wenen
Cari Cari is een opmerkelijk duo uit Wenen. Stephanie Widmer zingt, drumt en haalt af en toe de didgeridoo tevoorschijn, terwijl Alexander Köck niet alleen zingt, maar ook geweldige bluesriffs uit zijn gitaren tovert. In de openingstrack klinkt het nog even als The Xx, maar al snel sleurt Cari Cari je films van Quentin Tarantino of spaghettiwesterns in. Het duo uit Wenen kan vervolgens alle kanten op. Blues, rock, Americana, triphop, psychedelica; je hoort het allemaal op ANAANA, maar geen enkel hokje is treffend genoeg om plaats te bieden aan het debuut van Cari Cari. Wereldplaat durf ik al wel te zeggen.  


Ik heb in de bijna tien jaar dat deze BLOG bestaat nog niet veel aandacht besteed aan popmuziek uit Oostenrijk. Ik kom tot precies een handvol Oostenrijkse platen, waarvan er ook nog eens drie werden gemaakt door Soap&Skin. 

Een week na de release van de derde plaat van Soap&Skin komt er weer een plaat van Oostenrijkse makelij uit de speakers en laat ik maar met de deur in huis vallen, dit is er een die absoluut mijn jaarlijstje gaat halen. 

Het gaat om ANAANA, het debuut van het Oostenrijkse duo Cari Cari. Het duo dat bestaat uit Stephanie Widmer en Alexander Köck werd geformeerd in Wenen, maar het Oostenrijkse tweetal woonde de afgelopen jaren ook in Hamburg en Londen en werkte in alle rust aan het debuutalbum van Cari Cari. 

Stephanie Widmer tekent op dit debuut voor de drums en de vocalen en bespeelt hiernaast de didgeridoo. Ook Alexander Köck tekent voor de vocalen en bespeelt hiernaast de gitaren die op ANAANA zijn te horen. Het geluid van het duo is nog wat verder verrijkt met spaarzaam ingezette elektronica.

Op basis van de instrumenten die worden ingezet en de samenstelling van het duo had ik direct associaties met The White Stripes. In een deel van de tracks op het debuut van Cari Cari hoor ik ook in muzikaal opzicht wel wat van de muziek van Meg en Jack White, al is het maar omdat ook Alexander Köck in zijn gitaarspel een voorliefde heeft voor blues. Over het algemeen genomen blijft Cari Cari echter ver verwijderd van de muziek van The White Stripes en zorgt het Oostenrijkse duo voor een uniek eigen geluid. 

Het is een vaak beeldend geluid dat zo zou kunnen worden ingezet als soundtrack voor wat duisterdere films. De Oostenrijkse muzikanten beweerden ooit dat ze muziek zijn gaan maken om in een Quentin Tarantino film terecht te komen (de eerste EP van het duo opende vier jaar geleden met de track Dear Mr. Tarantino) en dat lijkt me inmiddels een kansrijke optie. 

Cari Cari maakt muziek die zich buitengewoon lastig laat omschrijven en niet in een hokje laat duwen. Het gitaarwerk op de plaat is meestal ingetogen, maar soms opeens uitbundig en bluesy. Het drumwerk is eenvoudig, maar heeft uiteindelijk toch meer invloed op het geluid van Cari Cari dan je bij eerste beluistering zal vermoeden. 

Openingstrack Summer Sun klinkt als The Xx met een psychedelische injectie van een didgeridoo, totdat het gitaarwerk wat steviger put uit de blues en het tempo wordt opgevoerd. Het bijzondere klankentapijt wordt gecombineerd met ingetogen vocalen, waarbij met name die van Stephanie Widmer zich steeds makkelijker en nadrukkelijker opdringen. 

In de titeltrack van de plaat worden de drums wat steviger aangezet en hoor ik voor het eerst iets van The White Stripes, maar Cari Cari schiet uiteindelijk meerdere kanten op. De beeldende klanken van het Oostenrijkse duo roepen afwisselend associaties op met duistere voodoo praktijken en spaghettiwesterns, hetgeen nog eens illustreert wat een vat vol tegenstrijdigheden ANAANA is. 

In Mapache komt Alexander Köck opeens met surfgitaren op de proppen, wat vervolgens ook weer prima lijkt te combineren met Oosterse klanken en wat overstuurde zang. Het debuut van Cari Cari is dan pas drie tracks oud, maar wat heeft het Oostenrijkse duo me al vaak verrast en wat steekt de muziek van het tweetal bijzonder in elkaar. 

Het kan nog veel meer kanten op, want ANAANA sluit af en toe ook aan bij donkere en weemoedige Americana. Het is Americana waarin het bluesy gitaarspel van Alexander Köck zich opeens nadrukkelijk laat inspireren door Jimi Hendrix en Stephanie Widmer met flink wat meer passie zingt. Maar in een volgende track kan de muziek van het duo ook zomaar de kant van de onderkoelde triphop of de veelkleurige wereldmuziek op schieten, met hier en daar een vleugje My Baby.

ANAANA is een plaat vol beeldende muziek, maar het is ook bezwerende muziek, die je direct vanaf de eerste keer horen in een wurggreep houdt. Het is muziek waarbij ik geen moment aan Wenen moet denken. Cari Cari maakt muziek die thuishoort aan de oevers van de Mississippi en in de woestijn in Arizona, waar de verdwaalde Australische didgeridoo geweldig klinkt. Aan de oevers van de Mississippi of in de Woestijn in Arizona klinkt de muziek van Cari Cari vervolgens wel buitenaards, want geen enkele Amerikaanse band klinkt als het Oostenrijkse duo. 

Ik ken ook geen Europese band die klinkt als Stephanie Widmer en Alexander Köck, wat van ANAANA een unieke plaat maakt. Het is een fantastische plaat die ik direct heb omarmd en waarvan ik inmiddels zielsveel houd. Jaarlijstjesmateriaal dus, maar dat heb ik aan het begin van deze recensie al verklapt. Erwin Zijleman

ANAANA van Cari Cari is verkrijgbaar via de webstore van het Oostenrijkse duo: https://www.caricariragazzi.com/shop/caricari-anaana-vinyl-lp. Doen!